Herfst 2012
De eerste polaire kou heeft haar intrede gedaan. De daarmee gepaard gaande temperaturen kwamen als een onaangename verrassing na een mooie, zachte nazomer. Een tuinier neemt vaak met pijn in het hart afscheid van die zomer. Partir, c’est mourir un peu, weggaan is een beetje sterven.

Het was een eigenaardig seizoen. We kregen vrij laat onze stekken en eind juni stonden die armetierige plantjes nog steeds een beetje te treuren. Met de warmte van juli en augustus kwam ook de levenskracht van de dahlia tevoorschijn. En vanaf half augustus sneden we de mooiste bloemen. Het uitblijven van de nachtvorst compenseerde de langzame start: op 27 oktober, de dag van de knollenverkoop, stond het hele veld nog in bloei!

Het was een goed seizoen: we zijn gelukkig geweest! We begroetten mekaar als vanouds rond koffietijd. Voordat we schop en schoffel opdiepten, kletsten we bij een warme koffie en een lekker koekje over alles wat ons bezighield. Daarbij gingen vaak sterke verhalen over en weer, werden er moppen getapt, deelden we informatie uit. Daarna zwermden we uit naar de eigen werkzaamheden. Toch zag je steevast, her en der, nog mensen met elkaar praten. Sommige dingen werden blijkbaar liever onder vier ogen verteld.

Het was een hoopvol seizoen. Met het nieuwe bestuur probeerden we nieuwe paden te betreden. Deze website is daar één voorbeeld van. Rome is niet op één dag gebouwd en ook Rosa van Lima heeft nog veel werk voor de boeg. De plannen en de dromen liggen klaar; mettertijd zal een en ander gestalte krijgen. Maar het ziet er goed uit.

Het was een seizoen met droefenis. Gerda Baas, Cees’ vrouw, is overleden. Na een lang en moeizaam ziekteproces. Met een prachtige, indringende plechtigheid hebben familie, vrienden en kennissen afscheid genomen. Rosa van Lima was bijna voltallig aanwezig. Hopelijk heeft het Cees een hart onder de riem gestoken.

En nu wordt het stil. We trekken ons terug en ondergaan de rust die over het land komt. We zullen samen met onze tuinen wachten op nieuwe warmte. We zullen mijmeren over de vergankelijkheid, denken aan de mooie momenten, ons verheugen op de ontmoetingen ter gelegenheid van de maandelijkse bijeenkomsten, verlangen naar de rusteloosheid die het lengen van de dagen met zich zal brengen.

Het is goed zo. Want het is altijd goed geweest, die dans tussen vreugde en verdriet, tussen licht en donker, tussen warmte en kou, tussen rumoer en rust. Daarom laat ik mijn woord verstommen.