Herfst
2013



Het is weer herfst! De bladeren kleuren, de noten vallen, appels en peren worden geplukt, de boer oogst maïs en aardappelen. Daarmee vertel ik niks nieuws. Maar elke herfst heeft in zich de herhalingen van duizenden jaren. En zo is het goed.

Maar in de herfst ligt bij mij de weemoed op de loer. Zoals op die mooie avond, eind september. Ik kon de tuin niet loslaten en stond, met tranen in de ogen, alles te overschouwen (want gewoon kijken doet men op zo’n momenten niet): de schitterende dahlia’s, de groentetuintjes met de vele zomervruchten, de wei naast mijn tuin, omarmd door eeuwenoude eiken, waarboven de eerste nevel zich vormde. Het is een periode van afscheid nemen: van de zon, de warmte, de lange avonden, het tuinwerk, de gesprekken met de andere tuiniers. En om mee te werken aan mijn donkere denken worden de dagen korter en duikelen de gevoelstemperaturen.

Gelukkig heb ik tegelijk het vermogen alles in een ander perspectief te zien; ‘omdenken’, noemen ze dat tegenwoordig. Want de voorbije zomer was schitterend! Hij maakte niet de opgelopen achterstand van de koude lente goed, maar zijn warmte en droogte zorgden voor de mooiste vruchten. De dahlia’s groeiden en bloeiden dat het een lieve lust was. Op onze drukbezochte Open Dag uitten de bezoekers hun bewondering en verwondering. De kwaliteitsstekken van Jan en Elly Geerlings hebben zeker meegewerkt aan het welslagen. Er waren ook tal van nieuwe soorten (op www.dahlie.net) las ik daarnet dat er dit jaar weer honderd nieuwe soorten zijn opgenomen!) die onderzoekende, maar ook blije gezichten opleverden. De Evelien was nog steeds, samen met de Taratahi Ruby, de publiekstrekker. Maar ook Jessica, Anna Cornelia, Sorbet, Jessy G., Cornelia Wagemans en andere Blyton Softer Gleam bezorgden velen een twinkeling in de ogen en de neiging om een klein huppeldansje te maken.

In de marge gebeurde er veel, zeker in gedachten en gesprekken: voor het plaatsen van de grotere kas wachten we op goed nieuws van gemeente en provincie, er zijn plannen om een kruidentuin aan te leggen, de kruiwagens kregen een nieuwe plek waardoor het materiaal beter bereikbaar is, misschien kunnen we hommels en andere insecten aantrekken door het zaaien van inheemse planten… Om maar te zwijgen over de dromen van Victoriaanse kas en Hollandse windmolen. En die laatste zouden we zelfs aan de praat krijgen, omdat onze pelgrim Willem, op 17 oktober te voet in Rome aangekomen, een molenaarsdiploma heeft. Dat is ook te zien wanneer hij molenwiekend de vrienden toespreekt.

Redenen genoeg dus om met een goed gevoel de winter in te gaan. Alles nog eens herkauwen, het boek met herinneringen regelmatig doorbladeren, vooruitkijken naar een nieuwe lente. Al over drie, vier maanden kunnen we weer aan de slag!