Herfst
2015



Deze zomer vernamen we dat Hans, onze voorzitter, heel ernstig ziek was. De diagnose bood geen enkele kans op genezing meer. Hans en Hanneke hebben die moeilijke maanden, naar buiten toe, dapper gedragen. Hans was nog op onze Open Dag, maar daarna is het snel bergaf gegaan. Ondertussen hebben we afscheid genomen. 67 jaar oud: het is te jong.

Gelukkig heeft Hanneke aangegeven bij ons te willen blijven. We zullen haar helpen waar mogelijk. Hopelijk kunnen we haar steunen en opmonteren.

Het toont ons voor de zoveelste keer onze nietigheid. De dauwdruppel die we zijn, het vervangbare radertje in dat grote geheel. Het is tegelijk een aansporing om te genieten van de beperkte tijd die we hier hebben. We waarderen dan des te meer onze vrienden, onze tuin.

De zomer gaf ons ook dít jaar weer een prachtige oogst: de groenten groeiden voorspoedig (al was de uimineervlieg weer van de partij), aardbeien en bessen werden met tientallen en tientallen kilo’s ‘geëxporteerd’ en duizend dahliaplanten stonden maandenlang in bloei. Het oogde schitterend. De bezoekers die voor het eerst op de tuin kwamen, waanden zich in het paradijs.

We hebben genoten. Het was prettig vertoeven in en om onze tuin. Het gaf ons wat extra steun om met z’n allen de droefenis te verwerken.

Dit jaar kreeg de club een eerste allochtone dahliakampioen – de schrijver dezes. Het applaus dat ik daarvoor kreeg, was amper uitgestorven, of ik zag her en daar al conspiraties ontstaan en merkte verbeten trekken op: ‘Dat mocht geen tweede keer gebeuren.’ Ha!

Rosa van Lima toonde weer de wereld in een notendop: hoop en glorie, na-ijver en verdriet, dood en leven, vreugde en twijfel, vragen en vriendschap.