Winter 2012



Winter 2012 ‘Een wind die vaak keert in september, brengt ons veel regen in december.’ Deze wijsheid heb ik van een boerin die in 2006, op 96-jarige leeftijd, overleed. De vrouw was niet lang naar school gegaan, had in haar leven niet meer dan drie dorpen gezien en zei dat die Amerikanen op de maan ‘allemaal film was’. Maar ze stond dicht bij haar leven: de natuur. Weetjes en wijsheden die al generaties waren doorgegeven, heeft zij mooi met mij gedeeld.

En de voorbije maand december dacht ik uiteraard aan haar: het hemelwater kwam met bakken uit de lucht vallen. Gelukkig moest er in de tuin niet veel gebeuren en zitten wij hier op zandgrond; in zulke gevallen is onze bodemstructuur een zegen. Daarenboven waren de temperaturen ongewoon hoog. Op de dagen dat we het droog hielden, kon er zelfs in de tuin worden gewerkt: snoeien, compost uitrijden, hekken herstellen, … We hadden daarbij soms het gevoel dat de lente voor de deur stond.

Gelukkig bracht januari ons een écht winterweertje: sneeuw en lage temperaturen. Wanneer ik dit schrijf, eind januari, tempert De Koninklijke Vereniging de Friese Elf Steden de euforie die bij sommige mensen al snel het doen en denken bepaalt. Wat mij betreft, mag hij nog eens doorgaan, de tocht der tochten. Het hopen, uitkijken, twijfelen, wanhopen en verwerken, doet mij denken aan de prachtige parodie op het gedicht De tuinman en de dood van P.N. van Eyck. Het bedoelde gedicht heet De schaatsenrijder en de dooi van P. de Weerd en het is schitterend om het dezer dagen te lezen. Tuinieren is toch altijd weer een beetje poëzie.

Van de schaatsenrijder terug naar de tuinman. We ervaren deze rust, deze koude als een geschenk. Voor ons en voor onze tuin. De opwarming van de aarde mag niet aan onze winter komen. Natuurlijk kijken we stilletjes reikhalzend uit naar eind februari, begin maart: dan kunnen de eerste planten voorgezaaid worden, kan de grond bewerkt worden, kunnen de dahliaknollen in plantbedden worden gezet, om er daarna stekken van te nemen.

We kregen het slechte nieuws dat onze leverancier van stekken ermee ophoudt! Eventjes alle hens aan dek, want waar vind je zo snel iemand die 1000 stekken kan leveren? Het wereldje van stekken- en knollenverkopers is heel erg klein en zo’n verandering in de markt kan niet zomaar worden opgevangen. Gelukkig is de solidariteit enorm groot. Jan Geerlings – dé naam in Nederland – wil ons helpen. Daarnaast bewaarden we ook zelf wat knollen, zodat we een aantal eigen stekken kunnen kweken. Een nieuwe uitdaging voor de leden van Rosa van Lima.

Ondertussen vergaderde het bestuur, hadden we gezellige bijeenkomsten ter gelegenheid van Sinterklaas en Nieuwjaar, bestelden we zaden allerhande, kochten we kalk in, bedankten we de oud-keurmeesters met prachtige, door Ursula gemaakte, bloemstukjes en gingen we bij elkaar op de koffie. Maar duizend keer liever zijn we om 10.00 uur voor de koffie op de tuin, met handen die jeuken, vogels die zingen, bijen die uitvliegen, kippen die weer aan de leg gaan en vrienden die op een haast gewijde manier de schop opnieuw ter hand nemen.
Hoop doet leven.