Winter
2015



Rosa van Lima heeft best wat ‘oude’ leden. De bedoelde leden zullen mij dit adjectief wel vergeven. Geef toe: vijf mannen van 84 of ouder, dan kun je her en der een beetje sleet verwachten.

Cees, 85, al bijna een halve eeuw lid, ook een bevlogen voorzitter geweest: zijn hart wou niet meer. Hij voelde dat hij na dit jaar z’n tuin zou moeten afstaan. Hij had er moeite mee: hij was hier nog zo graag. En hij wou nog een tijdje genieten van de tuin, ook van het koor, de kinderen. Het heeft niet mogen zijn. Na een mooie Kerstdag met zijn kinderen is hij de dag erna ingeslapen. Cees, we zullen jou missen!

De voorbije jaren hadden we regelmatig de aanmelding van een nieuw lid. Vaak was dat een vrouw. We begroetten Ria, Bernadette en nu Moniek, die Cees’ tuin overneemt. De gesprekken aan de koffietafel zijn anders geworden, met best veel vrouwen erbij. Het is wennen (voor de mannen). Maar het enthousiasme en de werklust hebben er niet onder te lijden gehad. Welkom, dames!

Deze donkere winterdagen zitten sommige leden verre van stil. Antoon, Jo en Wim hebben half januari al heel hun tuin omgespit. Bernadette haar nieuwe tuin heeft al de belofte van een buitengewoon biotoop in zich. Moniek heeft heel veel overbodige spullen opgeruimd en onkruid gewied. Zelf bouwde ik een groot insectenhotel en bestelde in binnen- en buitenland bijzondere dahlia’s. Uiteraard blijven Jan en Elly Geerlings de grootste leveranciers.

Er werd ook heel veel champignonmest over de tuinen verspreid, borders werden gefatsoeneerd, blad werd geruimd, de nieuwe schuur staat stilaan in de steigers, de sinterklaasviering was gezellig, de nieuwjaarsborrel was bijzonder.

We blikken ook vooruit naar 2016, ons jubileumjaar. Ter gelegenheid van ons zestigjarig bestaan komt de Nationale Dahliatentoonstelling naar ons toe. Wil bemant zowat in z’n eentje het organisatiecomité, maar alles wijst erop dat het een prachtig evenement zal worden.

Alles gaat dus zijn gangetje, we vragen ons af of er nog een winter komt, we verwijlen soms bij hen die er niet (meer) zijn, we hopen en hunkeren. En wachten vol ongeduld op nieuw leven.